Ik zie dezelfde zon die ik in april ook ga zien.
De koffers op het perron zullen dan mijn eigen zijn.
Een koffie in een meeneembeker.
De vlek op mijn bril.
Ze zijn allemaal zo hetzelfde.
En verre van gelijk.
Goede voornemens
Begin 2025 had ik een plan. In twaalf maanden zouden we twaalf dates plannen. Twaalf brieven werden in concept gereserveerd. Twaalf afspraken met vrienden inplannen en op zijn minst lazen we twaalf boeken. De boeken heb ik niet bijgehouden maar daar maak ik me geen zorgen over. De twaalf dates liepen mis als het geplande moment niet door kon gaan of als er te weinig was afgesproken. De agenda was het enige dat het onvoorbereide bewijs toonde van dit goede voornemen. De afspraken met vrienden begonnen sterk. Net als de brieven. Tijdens de lente liep ik al voor op planning. Dat was ook het moment dat ik de planning uit het oog verloor.
Planningen zorgden ervoor dat er meer gebeurde omdat de intentie in de nabije toekomst werd verweven. Echter bleek zes maanden wel een beetje de max. Wat me brengt op het premortem.
Premortem
Een postmortem van 2025 draait om: wat ging hier mis? Zo is er ook een premortem: waarom zal dit jaardoel mislukken? Eind 2026 is mijn doelstelling niet uitgekomen en hoe verwacht ik dat dit gebeurt? Beren op de weg zien is constructief, mits de voorspelling wordt opgelost in het plan.
Mijn doelen voor dit jaar zijn klein. Ik wil de Imperial Palace Run lopen van vijf kilometer. Geen lange afstand, hooguit ver van huis (Tokyo). Het eerste rondje afzien heb ik op 1 januari gelopen.
Bron: Kalligrafie van Thich Nhat Hanh. Zie voor zijn werk de website van Plum Village.
Mijn aanbevelingen
In mijn brief van vandaag, schreef ik over de boeken die ik las en wilde lezen. Over de films die ik had gekeken en hoe ik ze duid. Eigenlijk heb ik genoeg om er een website of boek mee te vullen. Dus bij deze een lijst:
Youtube
De afgelopen jaren keken we video’s op Youtube tijdens het eten, of als we samen op de bank hingen. Nu ik Premium heb opgezegd, kijken we een stuk minder. Maar dat wat goed is, volgen we geregeld nog met liefde. Hieronder de meest geliefde kanalen:
– Not just bikes
Een Canadees die alles weet van road design. Hij verhuisde naar Nederland omdat de infrastructuur hier zo goed is geregeld. Goed geregeld? In Nederland?! Met de NS en de A2?!! Ja, in Nederland. Wij hebben snelwegen die licht buigen en zodoende voorkomen dat automobilisten in slaap vallen. Onze steden en dorpen zijn zo ingericht dat auto’s niet over de rotonde vliegen en in de woonkamer parkeren en we hebben aparte fietspaden en verhoogde stoepen die immens bijdragen aan onze veiligheid.
Sindsdien kijk in anders naar vervoer. Zo is er nu een petitie gaande in mijn woonplaats tegen parkeerbeleid omdat het tarief wordt verhoogd. Maar is de prijs dan het probleem, of de bereikbaarheid van het centrum te duur. Als we een goede OV verbinding hadden, dan waren de parkeerkosten sowieso €0,00. Onze stad slibde dicht doordat de auto voorrang kreeg.
– Economy explained
Heel eerlijk: er zijn momenten dat ik de video’s oversla omdat het accent van deze maker nogal… ewwwrrr is. Luister maar. Niet te missen. Maar sinds mijn economievakken op de opleiding interesseert economie me meer. Het draait niet alleen om geld, maar ook om politiek, collectieve keuzes en geluk. Je moet maar net in een land leven waar grondstoffen of exclusieve merken gevestigd zijn. Economie is hierdoor moeilijk te vergelijken. Maar voor wie een heldere uitleg wil over inflatie, deflatie en waarom dat niet alles is: economy explained.
– Abroad in Japan
De Brit Chris Broad vertrok naar Japan om Engels te doceren via het JET program. Inmiddels werkt hij aan zijn droom om films te maken. Zijn video’s gaan over culturele verschillen, de minder bekende steden, fietstochten door het land en intrigerende documentaires over bijvoorbeeld Fukushima. Hij is geliefd bij de Japanse bevolking omdat hij het land met respect behandelt en de clichés vermijdt. Als Japan fanaat kijken zijn video’s vermakelijk weg.
– Maigo Mika
Nog een Japan ervaring op Youtube. Eentje waar ik eerder over schreef omdat ze op Shikoku wonen in een akiya. Mika filmt slice of life tussen de rijsvelden, de dieren en seizoenen. Soms zet ze een dorp in de spotlight waar mikan hét iconische product waar het dorpje in heel Japan om bekend staat. Van de mensen tot de labels op de flesjes sap. Het is niet mogelijk om te kijken zonder er zelf heen te willen.
Wonen tussen de bergen in een vallei. Compleet overgeleverd zijn aan het weer en hier je huis op aanpassen. Mij klinkt dit als een vervelende afhankelijkheid die me ervan weerhoudt te doen waar ik die dag zin in heb. Dan wil ik niet bezig zijn met het dichttimmeren van mijn huis tegen het regenseizoen. En toch, zo ondergedompeld worden in het leven. In contact staan met de natuur. Zo veilig vanaf mijn scherm trekt het me enorm.
– Claire Saffitz
Voorheen bekend geworden via haar Test kitchen deelname, wat uiteenviel na de berichtgeving over discriminatie. Claire ging zelfstandig door vanuit haar kleine, vaak te warme appartement in New York samen met haar eerste kookboek Dessertperson. Samen met een kleine filmcrew bakt ze haar recepten voor ieder die wil zien hoe ze het zelf kunnen maken. Al is het ook interessant om te zien hoe recepten in elkaar steken. Moeilijke processen worden stap voor stap afgebroken in haalbare thuiskok-momenten. Het was ambitieus, maar haar croquembouche heb ik uitgeprobeerd. Dessertperson is dan ook een van de meest gebruikte kookboeken uit een plank die eigenlijk te vol is.
– Rajiv Surendra
Ook eerder genoemd op deze site. Rajiv is een bijzonder persoon dat zich niet heeft laten tegenhouden door het anders zijn. Hij houdt van vintage, liefde voor objecten en esthetica in het algemeen. Plastic komt nauwelijks voor in zijn huis. Hij is het type om naar Florence te gaan om te leren boetseren en aquarelleren. Hij rijdt op een fiets met een olielamp. In de zomer spendeert hij weken bij Guy Wolf om te leren hoe je de mooiste potten maakt van aardewerk en zijn kalligrafie is op hoog niveau.
Hoe hij zijn hobby’s en reizen bekostigd, is mij een raadsel. Net als Claire woont hij in een klein appartement in New York en lijkt het alsof hij alleen bezig is met kunst en leven. Hét leven.
Mogelijk ken je hem. Hij heeft een rol gehad in de film Mean girls.
Ode aan alles wat ik niet ben
‘Ik ben echt cool!’
Mijn jongste is een heel ander kind dan ik zelf was. Soms kijken wij volwassenen elkaar aan met een vragende blik. ‘Dit heeft hij van jou?’ Want hij heeft het zeker niet van mij. Zo klom hij gisteren op schouders terwijl ik zei: “Ik ben echt cool!” Met nadruk op de ‘echt’. Ik zou willen dat ik dat zelfvertrouwen had.
Ik leid eruit af dat hij weet dat hij gewenst en geliefd is. Hij hoeft niets te zijn alvorens wij hem accepteren of waarderen. Het kan ook komen omdat hij jong is en nog niet bewust van filters en oordelen. Als hij door een onbekende wordt begroet, fluistert hij. Toch dat besef van gezien zijn. Ik moedig aan. Hij zwaait.
Gillend lezen
Een tijd terug leerde hij me dat je ook gillend een boek kunt lezen. Na bijna vijf jaar filosofie studie zou je denken dat dit ook wel in mij is opgekomen. Sommige filosofen vragen erom. Maar ik gil alleen op papier en in gedachten. Hij heeft een kort lijntje met zijn gevoel tot op het punt dat ik er jaloers op ben.
‘NEE, DANKU!’
Dat ‘Nee.’ een volledige zin is, komt vaak genoeg voorbij op sociale media. Mijn kleinste tilt de respectvolle afwijzing op naar “NEE, DANKU!” als hij er geen zin in heeft. Hij spreekt ons nooit aan met ‘u’. Waar die uitspraak vandaan komt is een raadsel. Wel is het een duidelijke boodschap.
Er is zoveel te leren. Hoe opluchtend het is om sorry te zeggen en een knuffel te geven. Dat je er rekening mee moet houden als je moe bent. Hoe hij wel zijn bitterballen laat afkoelen voordat hij een hap neemt. Geregeld is hij wijzer dan ik.
Aarde 2
Wat als er een tweede aarde was? Vergelijkbaar met onze aarde en op ruimtereisafstand.
Wij weten van hun bestaan nadat we Aarde 2 achter een ster vonden. Maar zij weten niet van ons bestaan af. Hoe onze astronomen dit hebben gemist, geen idee. Nu we het weten wordt het wereldnieuws.
Al snel volgt er speculatie over ‘wat nu?’ 2 is aanreisbaar, dus kunnen we op bezoek. Maar mocht deze aarde verder zijn in ontwikkeling, biologisch of technologisch. Dan zou dat slecht kunnen uitpakken voor ons. Wat volgt is een periode van monitoring. Op afstand houden we 2 zo goed mogelijk in de gaten.
Intussen bereiden wereldmachten zich voor door onderzoek en techniek te ontwikkelen in het geheim. Naarmate de tijd verstrijkt neemt het ongeduld op aarde toe. Als 2 ons ontdekt en ze blijken verder ontwikkelt, dan gaat onze voorsprong eraan. Hebben we wel garantie dat ze niet al van ons bestaan afweten? De spanning op onze aarde neemt toe. Wereldmachten willen hun macht en grondstoffen wel uitbreiden. Klimaatoptimisten hopen dat we gezamenlijk tot een leefbare toekomst komen. Op 2 zijn er mogelijk al oplossingen bedacht.
Alle mogelijke scenario’s worden openlijk in de media ter discussie gesteld. Speltheorie wordt aangehaald. Het prisoners dilemma wordt als voor- en tegenargument gebruikt. Aarde 2 komt in het curriculum op scholen.
Naarmate de discussie langer duurt, neemt ook de druk toe. Met als gevolg dat onze aardse oorlogen nog gevoerd worden, maar eerder symbolisch in plaats van op 100%.
We kunnen niet riskeren dat we worden aangevallen. We openen de aanval op Aarde 2.
Naast een marine, lucht- en landmacht hebben we een internationale ruimtemacht. De energie die in oorlogen werd gestoken, verschuift naar de interaardeoorlog.
Vanaf hier gaat het snel. Schepen en raketten zijn onderweg. Enkele momenten tot impact. En als het eenmaal gebeurt is het stil.
Er is geen geluid. Geen explosie. Geen afweer.
Enkel een hologram die klapt als een luchtbel. De aanval vliegt er doorheen. Adem op aarde 1 wordt collectief ingehouden. Wat betekent dit? Alles lijkt voor niets geweest. Althans, voor ons. Langzaam daalt het besef dat er geen aarde 2 is, op deze plek. De aarde 2 die we zagen is volledig gefabriceerd. Er is dus wel een 2, alleen niet hier en waarschijnlijk niet in de hoedanigheid die we bestudeerden. Wat betekent dit voor ons? We hebben zojuist laten zien hoe we met een tegenaarde omgaan. Hoe we ontwikkelen en tot besluiten komen. Wat we doen ook als we niet bedreigd worden. We hebben een probleem.
Dit hypothetische scenario dacht ik onlangs uit omdat een Aarde 2 ons zou uniformeren. Natuurlijk moest het eindigen met een dubbele bodem. Ik stel me graag voor dat we solidair worden als onze belangen veranderen. Ook denk ik dat de besluitvoering onder druk tot een negatieve uitwerking leidt. Wat denk jij dat er gebeurt bij de aanwezigheid van een Aarde 2?
De vrijheid van minder
De afgelopen tijd doen we met minder. Dat leek al voorspeld. Toen ik eind december de voornemens aan het doornemen was voor januari, dacht ik aan meer. Ieder jaar richt ik me op waar ik meer van wil, en niet waarop ik met minder genoegen wil nemen. Met een strakke, ambitieuze planning als gevolg. Bijvoorbeeld een uurtje lezen voordat we gaan slapen, moet kunnen. In praktijk wordt dat uurtje hooguit dertig terwijl je kiest tussen je leesdoel en genoeg slaap. De slaap wint meestal.
Maar per de lente besloot ik te stoppen met werken. Hoewel dat iedere maand een wijzer besluit lijkt, is het niet zonder consequentie. Blijkt dat het salaris niet doorloopt. Ik wist dat ik dit de eerste maanden niet erg ging vinden. Want voor een leven met meer tijd voor mijzelf en mijn missie (filosofie) moeten offers gebracht worden. Zeker in het begin is die overtuiging helder en uit liefde. De dip zou op langere termijn komen. Maar die dip bleef uit.
Bewuster. Minimalistisch. Intentioneel.
Als deze drie waarden mijn intentie zijn voor 2025 dan slaag ik makkelijk. In veel opzichten heb ik minder als bevrijdend ervaren. Ik kan niet zeggen dat ik nu wat tekort kom. Met de uitgaven die ik eerst deed, kocht ik geen oplossingen maar juist de problemen. Van de plek waar je de spullen laat tot het schuldgevoel als je ze niet genoeg benut (zoals kleding of streamingsdiensten). Of juist onnodig geld uitgeven en daar achteraf spijt van hebben. Al dat geld had op de spaarrekening gekund! Het had mijn boek kunnen bekostigen. Of een vakantie.
Het principe dat minder ruimte maakt voor meer vrijheid, is een patroon aan het worden. Ik zie het terug in mijn capsule wardrobe met een limiet op kleuren en items. Dit schept de ruimte om met een eenduidige visie te werken. Dat ik nu nauwelijks nog puzzel voor een outfit, zie ik als bijvangst.
Ik kan zelfs de lijn doortrekken naar de grote schaal. Eindigheid van het leven maakt dat wat we kiezen tijdens het leven van waarde. Die eindigheid is onze vrijheid.
Wat ik niet maak
Het zweeft al even door mijn hoofd. Meer op de achtergrond maar ik heb besloten! Er komt een boekje aan. Dat betekent dat er ook een cover moet komen. Eerst wilde ik deze zelf maken, omdat ik weleens beelden maak die ik heel toevallig nooit deel op deze site. Maar ik maak dan ook niet per se wat ik wil maken. Dan heb ik er een beeld bij in gedachten en wat er in praktijk gebeurt lijkt er niet op. Het lukt niet. Ook kan ik niet altijd zien welke stappen er nodig zijn om wel te komen waar ik wil zijn en omdat dit geen fijn gevoel is, strandt het idee.
Maar soms kom ik wel beelden tegen in de wereld, die precies iets vangen zoals ik mooi vind. Het fijne hieraan is, dat ik niet naar een museum hoef te gaan om ze te zien.
Ronde bolletjes
Zoals de Mariaschool in Hoorn, waar ik afgelopen week langsliep. Het is een klassiek gebouw, dus even dacht ik dat het niet meer in gebruik was. Wel vond ik het speeltoestel erg nieuw ogen. Maar vervolgens stonden alle stoelen aan een kant van het lokaal naast een anatomisch skelet. Is het nu in gebruik of niet? Zeker de stilte van de zomervakantie liet de twijfel rondzingen.
De ronde bolletjes aan de gevel lieten me aan mijn jongste denken. Een rond bolletje met donkere, glinsterende oogjes. Zo lief en eenvoudig.
Umaji village
In het laatste vlog van MaigoMika (hier) documenteert ze Umaji, een yuzu dorp waar jaarlijks een yuzu festival wordt gehouden in november. Ter ere van de citrusvrucht. Ik had er al eens eerder over gehoord in een eerdere video en het bleef me bij omdat de borden van het festival in een karakteristieke stijl waren opgemaakt. Dit kwam terug in de docu over de fabriek van Mika omdat daar een miniatuur van het dorp staat, inclusief miniatuur borden. Ook de producten hebben een gelijke stijl.
Het lijkt zo kinderlijk simpel, die zwarte, lompe lijnen en een beetje groen en een beetje geel. En toch lukt het me niet om hetzelfde gevoel in krijt op papier te krijgen. Wat mis ik?
De drank ernaast lijkt met een linodruk bestempeld. De kartonnen dozen waarin je de flesjes krijgt aangeleverd ademen dit nog meer. Karton doet iets met de uitstraling en geeft er een handgemaakte sfeer aan. Drinken en een blij kind.
Cocomidori
De verpakking hieronder heb ik al eens eerder aangeraakt in de treinen van Japan.
Mijn speurtocht naar de illustrator heeft inmiddels wat opgeleverd. Danny heeft een website: dannyillustlation en hierop vraagt ze haar werk niet te delen. Daarom heb ik de productafbeelding van Daiyo gebruikt, en geen originele foto’s. Maar haar website… er staan zulke mooie beelden op! Verpakkingen, bergen, sneeuw en close-ups van daifuku en planten. Ze hebben iets fotorealistisch, maar ze weet wanneer ze het vel licht moet laten. Dat in aquarel en kleurpotlood. Heel precies tegenover de twee eerdere beelden.
Vanmiddag heb ik mijn kleurpotloden gepakt en weer weggelegd. Een tijd terug kocht ik spotgoedkoop twaalf Caran d’ache kleurpotloden in de kringloop. Ik vind het alleen niet helemaal eerlijk dat ze er een afbeelding opzetten die – als je het mij vraagt – nooit met maar twaalf kleuren gemaakt kan zijn. Vandaar het wegleggen, al bedenk ik nu dat ik misschien ook kon experimenteren met blends.
Ik heb mijn gouache gepakt (meer kleuren, makkelijker mengen) en ben begonnen aan vijvers met leliebladen. Begonnen.
Sul sul!
Het spel van mijn jeugd was de Sims van EA. Het simulatiespel waarin je een gezinnetje ontwierp om ze vervolgens op een kavel liet wonen. Het was ontzettend succesvol. Ook de uitbreidingspakketten werden aangeschaft. Dit vroeg het maximale van de dikke PC die op mijn kamer stond en heel soms crashte de boel volledig. Dan kon ik alles opnieuw installeren wat uren kostte.
Ook ik heb een kavel gevuld met grafstenen. Door het trapje van het zwembad verwijderen kon je sim niet ontsnappen. De afbeelding hierboven is niet van mij. Ik gebruikte het panterprintkleed nooit.
Mijn favoriete bezigheid zat in het uitbreidingspakket Abracadabra. Hier kon je een paddenstoelenrace lopen waarin je zo snel mogelijk tien paddenstoelen in jouw kleur moest tikken als sim. Je tegenstander probeerde er tien in de andere kleur te tikken.
Dit, en het bouwen van huizen met cheatcodes. Motherlode is mijn mantra! Hierna kwamen de Sims 2 en 3 uit, die ik niet kocht. Tot Sims 4. Hierin heb ik mijn woningen in nagemaakt om te kijken hoe de indeling eruit zou zien of hoe een verbouwing plaats maakte voor de nieuwe keuken. In de coronaperiode, toen ik geen extra tijd ervaarde – maar wel bakken met stress – las ik dat spelen het ultieme tegengif is voor stress. Dus begon ik in de avonden ons gezin na te maken in de Sims. Wat best gek is. Ontsnappen aan je leven door je leven na te maken in de Sims.
Het mooie is dat gods perspectief. Jouw viewer zweeft namelijk van bovenaf door de muren van het huis. Zo zie je het humeur van je sim verslechteren naarmate ze niet gegeten, gedoucht of geslapen had. Ook socialiseren en plezier hebben een eigen metertje dat niet rood moet blijven. Logisch, maar zo benaderde ik mijn eigen leven niet. Soms dronk ik door de hoofdpijn (prikkel) of baalde ik van een slechte nacht (oordeel). Als ik nu mijn health bars zou tekenen en weet wat ik kan doen om alles groen te krijgen…
Dan ben ik er nog niet. Want er zijn er ook stemmingen. Die worden bepaald door het karakter en maakt dat ze stemmingen hebben waar ze makkelijker in raken. Daarbuiten is de wereld, die je inspireert of ongemak laat ervaren. In de sims raken mensen angstig als het onweert en geïnspireerd als ze naar het museum gaan of een boek lezen. Ook voelen ze jaloezie en ongemak als het gesprek niet helemaal lekker loopt. Hoe herkenbaar!
Als ik mijn karakter namaak, dan mag je maar twee karaktertrekken kiezen. Meestal kies ik ‘goed’ en ‘creatief’. Creatief hangt samen met hobby’s en geïnspireerd raken. Net als in het echte leven. Goed, is echter niet zo eenduidig. Het is niet ambitieus. Het is niet snel tevreden. Ook in het spel is hij niet zo interessant. Daarom pak ik het fandom erbij om te zien wat het precies betekent. Naast andere interacties: “They are the only Sims to become angry should they become grounded, while others become tense.” Deze regel laat me puzzelen. Misschien zit er meer in, maar ik kan het nog niet echt plaatsen.
Omdat ik de eerste versie zo lang speelde, zet ik de BGM ervan nog wel eens op als ik snel iets wil aanklikken.
Productiviteit als meetlat
Onlangs zei ik hardop dat ik moeite had met het spanningsveld tussen zijn en productiviteit. Aan de ene kant wil ik dat er zijn, voldoende is. Dat ik hierbij niets extra hoef te doen om tevreden te zijn met mezelf. Dit betekent dat een dag niks doen prima is.
Aan de andere kant ben ik vaak tevreden als mijn dag productief was. Het gevoel dat je veel hebt gedaan, plekken gezien, dingen bereikt. Dan maakt het vaak niet uit wat het was, als het maar veel was. De keuken opruimen, essay schrijven, de hele stad verkennen.
En toch zou ik dan weer willen dat ik met minder genoeg nam. Rustig door die stad slenteren en me goed voelen ook als ik een dag in loungewear niet buiten kom. Vandaag was de bijzondere mix van veel doen maar dan in mijn roze sweater en matchende joggingsbroek. Waardoor ik vergat waarom productiviteit een meetlat was waarmee ik niet wilde meten. Zou het kunnen, dat ik in de zwart-wit drogreden trap? Dan zijn productiviteit en zijn geen uitersten van een glijdende schaal, maar kunnen ze naast elkaar bestaan. Het wordt er in ieder geval niet makkelijker van.
Your logical fallacy is black or white
Megumi no hito – Rats and Star
First take is vergelijkbaar met Tiny Desk Concerts, behalve dan dat de performance in een opname (first take) wordt gedaan. De video die ik hier bespreek was de eerste die ik op een avond aanklikte.
Wat start is een inleiding van de charmante Masayuki Suzuki, de man in het midden. Hij wordt de king of lovesongs genoemd. De kleding wordt even uitgelegd en dan vooral waarom hij de enige met een jasje is. Hij stelt de andere heren voor, die zijn vrienden van de basisschool zijn. De totale band Rats & Star is nog groter en krijg je soms in shots te zien. Hier staan geen mannen op leeftijd en dat wordt duidelijk omdat de uitvoering van het nummer nog sterker lijkt dan wanneer het uitkwam in de jaren tachtig. Ik was zwaar onder de indruk!
Megumi no hito betekent letterlijk brandweerman/vrouw maar was in de jaren tachtig taalgebruik voor een vrouw met veel rokerige make-up. Ik denk dan aan smokey-eyes. In het nummer is deze megumi no hito de vrouw van de zomer. Er wordt mythisch over haar gesproken op het strand en verovert harten alleen al door de blikken die ze werpt. Maar in plaats van oppervlakkig of makkelijk, vinden de mannen haar alleen maar mooier. Ik beeld me in hoe het er toen moet hebben uitgezien. Stranden gevuld met felle, hoog uitgesneden kleding en getoupeerd haar. Het zijn de verhalen van mijn vader en ooms die de rest inkleuren.
Masayuki Suzuki spreekt me aan. Ik lijk er niet op in genoeg manieren. Met het gehele genre van lovesongs had ik niets. Behalve dan het gevoel van invloed op de omgeving. Wat bedoel ik dan? Voorbeeld: ondanks mijn kleine afmeting en gebrek aan volume, kan ik me goed de olifant in de porseleinkast voelen. Klinkt destructief. Is het niet. Het gaat om het gevoel dat je een stap zet en heel wat teweeg kan brengen. Met een enkele opmerking de toon bepalen. Dat gebeurt niet altijd intentioneel, ik ben immers een olifant, daar doe ik niks aan. Helaas vertaalt het niet altijd lekker naar de buitenwereld. Ik ben geen doo-wop dandy met een zonnebril. Het feit dat ik een vrouw ben met een redelijk vrouwelijk voorkomen maakt het voor veel mensen onmogelijk om me met het charisma van een man als Suzuki te vergelijken. De ogen van megumi no hito staan mij natuurlijker en is de afgelopen tijd een inspiratiebron geweest als ik ’s ochtends voor de spiegel stond. Toch voel ik in mijn innerlijk leven geen verschil en staar ik op meeste dagen terug naar de olifant in de spiegel.