Onlangs zei ik hardop dat ik moeite had met het spanningsveld tussen zijn en productiviteit. Aan de ene kant wil ik dat er zijn, voldoende is. Dat ik hierbij niets extra hoef te doen om tevreden te zijn met mezelf. Dit betekent dat een dag niks doen prima is.
Aan de andere kant ben ik vaak tevreden als mijn dag productief was. Het gevoel dat je veel hebt gedaan, plekken gezien, dingen bereikt. Dan maakt het vaak niet uit wat het was, als het maar veel was. De keuken opruimen, essay schrijven, de hele stad verkennen.
En toch zou ik dan weer willen dat ik met minder genoeg nam. Rustig door die stad slenteren en me goed voelen ook als ik een dag in loungewear niet buiten kom. Vandaag was de bijzondere mix van veel doen maar dan in mijn roze sweater en matchende joggingsbroek. Waardoor ik vergat waarom productiviteit een meetlat was waarmee ik niet wilde meten. Zou het kunnen, dat ik in de zwart-wit drogreden trap? Dan zijn productiviteit en zijn geen uitersten van een glijdende schaal, maar kunnen ze naast elkaar bestaan. Het wordt er in ieder geval niet makkelijker van.
Your logical fallacy is black or white
Hier stond net nog iets anders