Categorie: Schrijfstyle

Ze gaf me mijn blad terug. Met rode pen waren een paar hiragana gecorrigeerd. Blijkbaar zijn mijn sa (さ) en ki (き) toch iets te schuin geschreven. De begroetingen had ik goed vertaald. Die waren niet lastig. Onderaan stond een soort cirkel. Vergelijkbaar met de Nederlandse kringel die wij gebruiken als antwoorden goed zijn, maar dan rond.

Sowieso is een cirkel het symbool voor goed (maru) op een toets. Fout is, net als bij ons, een kruis (batsu). Maar toen ik zocht naar de decoratie rond de cirkel las ik over de hanamaru, de bloem die de docent tekent bij een perfecte score. Des te uitgebreider de hanamaru, des te beter je antwoord was.

Ik vind het mooi dat de waardering terug te zien is in de bloem. Dat hebben we op de Nederlandse scholen niet. Als de kringelslinger langer is, dan is dit geen teken van waardering. De moeite die in de hanamaru zit wel. Het duurt de docent langer om te tekenen, dus wordt er een duidelijk oordeel gevormd bij de docent. Die vervolgens een handeling heeft om waardering te uiten.
Het is klein. Kijk naar de moeite die wordt genomen. Iets groter, en we zien het terug in een e-mail versus een appje. Een kaart versus een e-mail. Een brief in plaats van een kaart. De moeite die iemand erin steekt toont de waardering.
In een samenleving waarin we geliefd willen zijn, zou je denken dat we meer brieven schrijven.

Disclaimer: Schrijversblindheid! Deze tekst is nog niet teruggelezen op mogelijke gaten aan informatie om er een lopend verhaal van te maken. Nu bestaan de teksten op deze site op voorwaarde dat er geen lezer is.

Middenin mijn studententijd kreeg ik een bedrag op mijn bankrekening. Ik was vergeten dat dit kwam en had ineens geld om een vliegticket te kopen naar de andere kant van de wereld. Ik koos Japan en in het hostel ontmoette ik een Fransman en Amerikaan die beiden solliciteerden als docent Engels om daar te kunnen wonen en werken. De banen waren schaars, maar haalbaar. Ze bevolen me Genki aan, een studieboek Japans. In Nederland begon ik aan de lessen in het handboek.

Mijn relaties rond die tijd zagen vooral veel in een vakantie en ik duwde mijn zin niet door. In plaats daarvan tekende en schilderde ik met de beelden die me beïnvloed hadden. Koi karpers, bloesem en kayari buta. Hierna volgde een flitsrelatie en een ongeplande zwangerschap. In een periode van een paar weken was ik mijn relatie, huis en werk kwijt. De tijd die ik hiervoor terugkreeg stak ik in een tweede reis omdat het hierna een aantal jaar niet meer zo makkelijk kon. Soms dacht ik aan de fysieke afstand tot thuis. Die begon veilig aan te voelen en uiteindelijk kwam het uitzicht van de terugvlucht en waar ik naar terug ging. Mijn oudste werd geboren en mijn verwachting van de jaren erna klopte.

Op Youtube zag ik af en toe nog video’s voorbijkomen van mensen die in Japan waren gaan wonen en werken. Mijn rijinstructeur zei dat, als ik daarvan droomde, dat ik me toch door een co-ouderschapsstrijd moest worstelen om te vertrekken. Dat heb ik niet gedaan. Los van deze grootste hindernis, waren er nog meer die grotendeels met geld te maken hadden. Tussendoor las ik boeken zoals Clara and the sun (2021) van Kazuo Ishiguro, Tokyo Ueno Station (2014) van Yu Miri en Night train to the stars (1927) van Kenji Miyazawa. Een paar keer deed ik een poging om het Hiragana en Katakana alfabet te leren. Terwijl mijn tweede al was geboren las ik het drieluik Geleefde brieven, Prometheus en Ikaros (2012) van Floris van den Berg. In dit verhaal werkt de hoofdpersoon toe naar een studie in Japan. Het eerste boek stopt vlak voor vertrek. Ik sloeg het dicht en rumineerde. Dit was precies wat ik had willen doen maar niet deed. Ik heb een week rouwend door het huis gebanjerd voordat ik aan het volgende boek begon. Had ik dat maar eerder gedaan! Zonder spoilers kan ik zeggen dat het vervolg me troostte. Ik kon hiermee mijn droom niet doorleven, maar mijn terugkeer had ik nooit uitgedacht. Hiermee ontstond het idee om een filosofische reis te maken als afstudeerproduct voor mijn opleiding.

Dit is de fase waar ik nu in leef. Het idee is losjes gepeild bij een paar docenten. De Japanse lessen starten in september. Japanse filosofie (2024) van Michel Dijkstra wordt gelezen als een bijbel en mijn oude Lonely Planet is in stukjes geknipt. Het nieuwste reisboek is gereserveerd in de bieb. Vanmorgen zat ik in een workshop Succes boeken met je boek van Helga Aerssens. Mijn idee om een reisverslag te maken van een filosofische reis werd steeds duidelijker een passieproject. De overweldiging die ik bij onuitgesproken angsten voelde is omgevormd in een haalbaar product dat ik neer kan zetten. Er kwamen veel concrete stappen uit, zoals een mock-up en het opstellen van een schrijfplan. Komend najaar ben ik in vorming. Oefenen in de droom.