Ode aan alles wat ik niet ben

‘Ik ben echt cool!’
Mijn jongste is een heel ander kind dan ik zelf was. Soms kijken wij volwassenen elkaar aan met een vragende blik. ‘Dit heeft hij van jou?’ Want hij heeft het zeker niet van mij. Zo klom hij gisteren op schouders terwijl ik zei: “Ik ben echt cool!” Met nadruk op de ‘echt’. Ik zou willen dat ik dat zelfvertrouwen had.
Ik leid eruit af dat hij weet dat hij gewenst en geliefd is. Hij hoeft niets te zijn alvorens wij hem accepteren of waarderen. Het kan ook komen omdat hij jong is en nog niet bewust van filters en oordelen. Als hij door een onbekende wordt begroet, fluistert hij. Toch dat besef van gezien zijn. Ik moedig aan. Hij zwaait.

Gillend lezen
Een tijd terug leerde hij me dat je ook gillend een boek kunt lezen. Na bijna vijf jaar filosofie studie zou je denken dat dit ook wel in mij is opgekomen. Sommige filosofen vragen erom. Maar ik gil alleen op papier en in gedachten. Hij heeft een kort lijntje met zijn gevoel tot op het punt dat ik er jaloers op ben.

‘NEE, DANKU!’
Dat ‘Nee.’ een volledige zin is, komt vaak genoeg voorbij op sociale media. Mijn kleinste tilt de respectvolle afwijzing op naar “NEE, DANKU!” als hij er geen zin in heeft. Hij spreekt ons nooit aan met ‘u’. Waar die uitspraak vandaan komt is een raadsel. Wel is het een duidelijke boodschap.

Er is zoveel te leren. Hoe opluchtend het is om sorry te zeggen en een knuffel te geven. Dat je er rekening mee moet houden als je moe bent. Hoe hij wel zijn bitterballen laat afkoelen voordat hij een hap neemt. Geregeld is hij wijzer dan ik.