Het zweeft al even door mijn hoofd. Meer op de achtergrond maar ik heb besloten! Er komt een boekje aan. Dat betekent dat er ook een cover moet komen. Eerst wilde ik deze zelf maken, omdat ik weleens beelden maak die ik heel toevallig nooit deel op deze site. Maar ik maak dan ook niet per se wat ik wil maken. Dan heb ik er een beeld bij in gedachten en wat er in praktijk gebeurt lijkt er niet op. Het lukt niet. Ook kan ik niet altijd zien welke stappen er nodig zijn om wel te komen waar ik wil zijn en omdat dit geen fijn gevoel is, strandt het idee.
Maar soms kom ik wel beelden tegen in de wereld, die precies iets vangen zoals ik mooi vind. Het fijne hieraan is, dat ik niet naar een museum hoef te gaan om ze te zien.
Ronde bolletjes
Zoals de Mariaschool in Hoorn, waar ik afgelopen week langsliep. Het is een klassiek gebouw, dus even dacht ik dat het niet meer in gebruik was. Wel vond ik het speeltoestel erg nieuw ogen. Maar vervolgens stonden alle stoelen aan een kant van het lokaal naast een anatomisch skelet. Is het nu in gebruik of niet? Zeker de stilte van de zomervakantie liet de twijfel rondzingen.
De ronde bolletjes aan de gevel lieten me aan mijn jongste denken. Een rond bolletje met donkere, glinsterende oogjes. Zo lief en eenvoudig.
Umaji village
In het laatste vlog van MaigoMika (hier) documenteert ze Umaji, een yuzu dorp waar jaarlijks een yuzu festival wordt gehouden in november. Ter ere van de citrusvrucht. Ik had er al eens eerder over gehoord in een eerdere video en het bleef me bij omdat de borden van het festival in een karakteristieke stijl waren opgemaakt. Dit kwam terug in de docu over de fabriek van Mika omdat daar een miniatuur van het dorp staat, inclusief miniatuur borden. Ook de producten hebben een gelijke stijl.
Het lijkt zo kinderlijk simpel, die zwarte, lompe lijnen en een beetje groen en een beetje geel. En toch lukt het me niet om hetzelfde gevoel in krijt op papier te krijgen. Wat mis ik?
De drank ernaast lijkt met een linodruk bestempeld. De kartonnen dozen waarin je de flesjes krijgt aangeleverd ademen dit nog meer. Karton doet iets met de uitstraling en geeft er een handgemaakte sfeer aan. Drinken en een blij kind.
Cocomidori
De verpakking hieronder heb ik al eens eerder aangeraakt in de treinen van Japan.
Mijn speurtocht naar de illustrator heeft inmiddels wat opgeleverd. Danny heeft een website: dannyillustlation en hierop vraagt ze haar werk niet te delen. Daarom heb ik de productafbeelding van Daiyo gebruikt, en geen originele foto’s. Maar haar website… er staan zulke mooie beelden op! Verpakkingen, bergen, sneeuw en close-ups van daifuku en planten. Ze hebben iets fotorealistisch, maar ze weet wanneer ze het vel licht moet laten. Dat in aquarel en kleurpotlood. Heel precies tegenover de twee eerdere beelden.
Vanmiddag heb ik mijn kleurpotloden gepakt en weer weggelegd. Een tijd terug kocht ik spotgoedkoop twaalf Caran d’ache kleurpotloden in de kringloop. Ik vind het alleen niet helemaal eerlijk dat ze er een afbeelding opzetten die – als je het mij vraagt – nooit met maar twaalf kleuren gemaakt kan zijn. Vandaar het wegleggen, al bedenk ik nu dat ik misschien ook kon experimenteren met blends.
Ik heb mijn gouache gepakt (meer kleuren, makkelijker mengen) en ben begonnen aan vijvers met leliebladen. Begonnen.