De afgelopen tijd doen we met minder. Dat leek al voorspeld. Toen ik eind december de voornemens aan het doornemen was voor januari, dacht ik aan meer. Ieder jaar richt ik me op waar ik meer van wil, en niet waarop ik met minder genoegen wil nemen. Met een strakke, ambitieuze planning als gevolg. Bijvoorbeeld een uurtje lezen voordat we gaan slapen, moet kunnen. In praktijk wordt dat uurtje hooguit dertig terwijl je kiest tussen je leesdoel en genoeg slaap. De slaap wint meestal.
Maar per de lente besloot ik te stoppen met werken. Hoewel dat iedere maand een wijzer besluit lijkt, is het niet zonder consequentie. Blijkt dat het salaris niet doorloopt. Ik wist dat ik dit de eerste maanden niet erg ging vinden. Want voor een leven met meer tijd voor mijzelf en mijn missie (filosofie) moeten offers gebracht worden. Zeker in het begin is die overtuiging helder en uit liefde. De dip zou op langere termijn komen. Maar die dip bleef uit.
Bewuster. Minimalistisch. Intentioneel.
Als deze drie waarden mijn intentie zijn voor 2025 dan slaag ik makkelijk. In veel opzichten heb ik minder als bevrijdend ervaren. Ik kan niet zeggen dat ik nu wat tekort kom. Met de uitgaven die ik eerst deed, kocht ik geen oplossingen maar juist de problemen. Van de plek waar je de spullen laat tot het schuldgevoel als je ze niet genoeg benut (zoals kleding of streamingsdiensten). Of juist onnodig geld uitgeven en daar achteraf spijt van hebben. Al dat geld had op de spaarrekening gekund! Het had mijn boek kunnen bekostigen. Of een vakantie.
Het principe dat minder ruimte maakt voor meer vrijheid, is een patroon aan het worden. Ik zie het terug in mijn capsule wardrobe met een limiet op kleuren en items. Dit schept de ruimte om met een eenduidige visie te werken. Dat ik nu nauwelijks nog puzzel voor een outfit, zie ik als bijvangst.
Ik kan zelfs de lijn doortrekken naar de grote schaal. Eindigheid van het leven maakt dat wat we kiezen tijdens het leven van waarde. Die eindigheid is onze vrijheid.
Hier stond net nog iets anders