We zijn verslaafd aan de video’s van SoloTravelJapan op Youtube. Vooral de treinen van Shikoku, het kleinste van de vier grote eilanden van Japan, trekken onze aandacht. Dit eiland is niet toeristisch. De grote steden zoals Osaka en Kyoto liggen nog wat noordelijker en Tokyo al helemaal. Wacht. Ik pak de plaatjes er even bij.
Shikoku in rood:
De grote steden ter vergelijking:
Ik ben ben er nog niet geweest en wel van plan te gaan. Vandaar ook de video’s van SoloTravelJapan. Hij heeft de monogatari treinen gefilmd die op Shikoku rijden. Dat zijn ‘dinnertrains’ die af en toe vertragen in het mooie landschap, zodat je de reis en de omgeving in je op kunt nemen. Deze ritten draaien niet om het verplaatsen, maar de beleving. (Al is het wel mogelijk om de enkele reis te nemen.) Sommige treintjes rijden wat wobbelig en langzaam, maar dan gaan ze ook over een rustiek stukje spoor. Mogelijk leuker om te kijken dan te rijden.
Wat ons opvalt is dat de monogatari worden uitgezwaaid door personeel op het station, de lokale bevolking en soms zelfs een mascotte. Ook als het regent. Dan staan ze er met pluutjes. Deze treinen zijn geliefd. Tijdens de rit op een van de treinen passeren ze een kinderdagverblijf dat vol overgave zwaait. Het is verblijdend om te zien! Ik bewonder hoe dit ritueel wordt vastgehouden want eigenlijk is het een dienst die niets terug verwacht. Waarom doen we dat niet in Nederland?
Ik heb al eens gegrapt dat ik een groep vrienden en pompoms verzamel om op Utrecht Centraal helemaal uit ons dak te gaan. Maar dat snapt niemand…
Iyonada Monogatari op Shikoku.
Ik heb twee aanknopingspunten met Shikoku. Als eerste: Maigomika, ook een Youtube kanaal, is er woonachtig. Het zijn twee Canadezen die een akiya hebben op het platteland. Van hieruit maken ze video’s over het leven daar. Het is long form content en een voorbeeld van hoe ik zou willen filmen. Niet dat ik dat doe, maar het inspireert me wel. Vanaf begin 2025 heb ik alles gekeken van haar kanaal simpelweg omdat het me tot rust bracht. Inmiddels ben ik door de video’s heen en wacht ik rustig de volgende uploads af.
Het tweede aanknopingspunt: Mr. Kaor. Dit verhaal vertel ik later nog eens. Maar het komt er voor nu op neer dat ik brieven adresseer richting Kagawa, dat op Shikoku ligt. De gele prefectuur op de afbeelding hieronder.
Onlangs was ik in Rotterdam bij de Mono Japan Store. Hier verkopen ze de kaarsen in de afbeelding hieronder. Cute, maar ik wil alleen de verpakking. Dus heb ik ze maar niet gekocht. Achteraf heb ik er een klein beetje spijt van. Want van keramiek maak ik kleine altaartjes waar kleine kaarsen in horen. Alleen zijn de kaarsen die ik gebruik net wat te lomp. Deze hadden perfect geweest!
De trein op de doos zal elders rijden, want de kaarsen komen uit Shiga, dat op het vaste land ligt tussen Kyoto en Nagoya. Mogelijk vinden ze me raar, maar ik heb het bedrijf dat de kaarsen maakt een e-mail gestuurd met een vraag over de context.
Had je een verhaal over de shinkansen verwacht? Los van het technisch wonder, vind ik ze niet zo bijzonder. Ik ben eens met de nozomi gegaan en ja, het voelt snel met hele lichte turbulentie. Dat gevoel in je buik op de snelweg als je over een flauwe heuvel zoeft. Dat is alles.