We zijn allemaal existentialist

“A man’s concern, even his despair, over the worthwhileness of life is an existential distress but by no means a mental disease.”
– Victor E. Frankl, uit Man’s search for meaning

In het boek Man’s search for meaning schrijft Victor Frankl over zijn tijd in het concentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Frankl was professor neurologie en psychiatrie aan de universiteit van Wenen. In het tweede deel van het boek legt hij zijn theorie, logotherapie uit. Logotherapie vertrekt vanuit het idee dat de mens wordt gedreven door de existentiële betekenis en beschrijft hij als “will to meaning”. Dit staat in contrast met Freud, die uitgaat van de will to pleasure en Adler, die de will to power beschrijven als motivatie van de mens.

Het is een prachtig boek dat een inkijk geeft in hoe het leven er destijds uit zag. Het spreekt vooral omdat ik er ook van overtuigd ben dat mensen met suïcidale gedachten niet zijn plat te slaan met suïcidaliteit als diagnose. Ik denk dat veel, als niet iedereen, zich wel eens afvraagt waar zijn/haar/het leven toe doet. Het niet hebben van een antwoord, en daar moeite mee hebben is per definitie existentieel in plaats van suïcidaal. In dat geval moeten mensen begeleid worden in hun zoektocht. Frankl doet dit middels logotherapie.