Gisteren begon ik aan een klein projectje met textiel. Klein omdat het niet lang zou duren. Heb je ooit een one day build van Adam Savage gezien? Spoiler: ze duren zelden echt een dag. Ook was het klein omdat ik met mini steekjes een 100 yen munt borduurde op chinkat, ongebleekt katoen, mijn favoriete materiaal om geen toile mee te maken, maar een eindproduct. Ik vond een mooie afbeelding van de kersenbloesem op de achterzijde van de munt en begon.
Het duurde lang, maar dat vond ik niet erg. Er was immers het vooruitzicht dat het de moeite waard was. De avond ging voorbij en in gedachten puzzelde ik met de schaduw in stikjes. Als ik kijk, dan zie ik drie bloemen met boven en onder twee knoppen. Kijk ik door mijn wimperharen – de weinige die ik heb – dan zie ik vooral de schaduwen onderaan de rand en de stampers die een blur worden. Hiertussen moet ik een vertaling maken naar draad. Een doorlopende lijn leest rustiger en kijkt fijner, een doorbroken lijn is vergeeflijker voor foutjes. Het ging er niet om de bloesem na te maken, het was de kunst om de illusie te wekken dat het bloesem was.
Zo zag ik afgelopen week ook een video voorbij komen waarin onderstaand shot werd beschreven. Het komt uit een Ghibli film van Miyazaki. Het is beter te zien in de gif. Maar alleen de glinstering op de rotsen beweegt. Soms glijdt er een blad voorbij, maar het water is verder niet geanimeerd, alleen de reflectie erop.
Ik dacht terug aan afgelopen week. Toen had ik een gesprek op stage over mijn moeite om filosofische concepten uit te drukken in beeld. Hierop was de wedervraag of er dan niet iets als perfectionisme op de loer lag, en hoewel dat altijd een risico is, lukt het me slecht te verbeelden wat ik bedoel. Maar mogelijk is dat het probleem (naast perfectionisme). Het is de kunst om de illusie van het verbeelde te maken.
Nog een voorbeeld hiervan is Mondriaan. Hieronder staat de Victory boogie woogie. Bij Mondriaan stelde ik me strakke schilderijen voor. Maar toen ik onderstaande van dichtbij bekeek, zag ik hoe ‘slordig’ het geschilderd was. We denken rechte lijnen te zien. Duidelijkheid. Maar het is er niet uit opgebouwd.
Vandaag maakte ik het etuitje af. Het geduld was vertrokken en met de voering ging iets mis. Ik had ook niet echt zin om er nog voering in te zetten. Toch was het beter met. Het is persoonlijk, want ik kan er niet tegen als de voering niet aansluit aan de buitenlaag. Dan zit er nog ruimte tussen en dat.. voelt verkeerd? Vast heel persoonlijk. Het weinige kleingeld dat over was van mijn vorige Japanreis zit nu in dit etui. Mogelijk maak ik er nog een bevestiging aan, en dan kan hij aan mijn tas.
Het borduursel is groter dan een twee euromunt, maar niet heel veel. De etui is ongeveer 8 cm breed.